غرض رنجیدن ما بود از دنیا که حاصل شد ..

بسم الله

سکوت شاید بتواند غم را در خودش جای بدهد یا حتی عصبانیت را ، ولی دل تنگی را نه ، نمی تواند ، کم می آورد . دل تنگی بزرگ می شود ورم می کند، سکوت ترک بر می دارد، می شکند، از هم می پاشد.دل تنگی کلمه می شود ، شره می کند از سکوت می گذرد، شعر می شود ، ترانه می شود ، گاهی هم چند خط نوشته می شود . سکوت هر چقدر قلب بزرگی داشته باشد ، دل تنگی از آن بزرگتر است ...

بسم الله

دلش خواست برود یک جای بلند ، خیلی بلند ، آنقدر بلند که تمام دنیا زیر پایش باشد ، دلش خواست بنشیند و از آن بلندی دنیا را نگاه کند ، نگاه کند، نگاه کند ، بعد بلند شود ، خودش را بتکاند ، آخرین نگاهش را به دنیا بیندازد و بعد پشت کند و برود و برود و برود ...

بسم الله

و ماهی قرمز کوچکی در گلویش مرده بود ولی گریه میکرد ...